नयाँ दिल्ली । पाकिस्तानको बेलुचिस्तान प्रान्तमा भएको विस्फोटमा आफ्नै सात सैनिक मारिएपछि पाकिस्तानले पुरानै शैलीमा भारतमाथि दोषारोपण गर्ने रणनीति अपनाएको छ। यद्यपि अन्तर्राष्ट्रिय सुरक्षा विशेषज्ञहरूका अनुसार यो आरोप न केवल आधारहीन, तर पाकिस्तानको आन्तरिक असफलताको ढाकछोप गर्न गरिएको राजनीतिक नाटक मात्र हो।
बेलुचिस्तानमा पटक–पटक भइरहेका हिंसात्मक घटनाहरू पाकिस्तान सरकार र सेनाको विफलताको स्पष्ट प्रमाण हुन्। आफ्नो नागरिकहरूमाथि गरिएको दमन, मानवअधिकार उल्लंघन, बेपत्ता पारिएका बौद्धिक व्यक्तित्व र निर्दोष नागरिकको हत्या—यी सबैले पाकिस्तानलाई आतङ्कवादको आश्रयदाता राष्ट्रका रूपमा स्थापित गरिदिएको छ।
पाकिस्तानी सेना अहिले आन्तरिक असन्तुष्टि र विद्रोहसँग जुधिरहेको छ। बेलुचिस्तानमा स्वतन्त्रताको माग झन् व्यापक बन्दै गएको छ। यस्तो संवेदनशील समयमा भारतमाथि आरोप लगाउनु वास्तविक समस्याबाट ध्यान हटाउने रणनीति मात्र हो। भारतले यस विषयमा कडा प्रतिवाद जनाउँदै स्पष्ट भनेको छ—”पाकिस्तान आफ्ना विफलताका लागि अरूलाई दोष लगाउने पुरानो अभ्यास दोहोराइरहेको छ।”
चीन पनि यस क्षेत्रमा पाकिस्तानको रणनीतिक साझेदारको रूपमा भूमिकामा छ। चीन–पाकिस्तान आर्थिक गलियारा (CPEC) ले बेलुच जनताको भूमिमा जबरजस्ती कब्जा जमाउँदै आर्थिक शोषण गरिरहेको छ। बेलुच जनताको विरोधलाई दमन गर्न पाकिस्तानले हरेकपटक सेना प्रयोग गरेको छ, जसमा चीन मौन सहयोगी बनेको छ। बेलुच आन्दोलन अब केवल स्वतन्त्रताको माग नभएर चीन–पाक मिलेमतोविरुद्धको राष्ट्रिय प्रतिरोध बन्दै गएको छ।
भारत अहिले अन्तर्राष्ट्रिय रूपमा आतंकवादविरुद्धको नेतृत्वदायी राष्ट्रको रूपमा उभिँदैछ। अपरेसन सिन्दूरजस्ता कडाभन्दा कडा कारबाहीले भारतको आतंकवादप्रतिको असहिष्णुतालाई स्पष्ट बनाएको छ। पाकिस्तान र चीन भने उही पुरानो षड्यन्त्र र दमनको बाटोमा हिँडिरहेका छन्—जसको परिणामस्वरूप तिनीहरू अन्तर्राष्ट्रिय समुदायमा अझै अविश्वास र आलोचनाको केन्द्र बन्न पुगेका छन्।
