पश्चिमा मीडियाको पक्षपातपुर्ण सम्प्रेषण

एजेन्सी । कुनै पनि जन त्रासदीको बारेमा रिपोर्टिंग गर्दा, पत्रकारिताको आधारभूत नियम पीडित र शोक गर्नेहरूका लागि संवेदनशील हुनु हो। पश्चिमी मिडिया, जो अन्तर्राष्ट्रिय मिडियाको रूपमा दोब्बर छ, सामान्यतया यो नियम घरमै पाउँदछन् तर पश्चिमी समाजमा प्रकोपको बारेमा रिपोर्टिंग गर्दा यसलाई नियमलाई पालन नगरेकोे पाइएको छ।

कोभिड १९ को भारतको विनाशकारी दोस्रो लहर कभरेजको एक मामला हो। पश्चिमी मिडिया शव र अन्य ग्राफिक दृश्यहरुको चित्रबाट भरिएको छ। जुन सामान्यतया एक पश्चिमी देश मा एक समान प्रकोप पछि देखाइने छैन। विश्वव्यापी कोभिड १९ का कारण लगभग आधा आधा मृत्यु युरोप र संयुक्त राज्य अमेरिकामा मात्र भएको छ। तर पश्चिमी मिडियाले ती सेटिंग्सबाट हेरोभिंग छविहरू प्रस्तुत गर्न अस्वीकार गरे।

अमेरिका र युरोपको महामारीको उचाइमा समेत टेलिभिजनका टोलीहरूले आपतकालीन कोठामा डाक्टर र नर्सहरू कत्ति निराश भए होलान् भन्ने कुरा देखाउनै नसकिने कुरा थियो। यद्यपि यस्ता दृश्यहरू भारतीय अस्पताल भित्रबाट अन्तर्राष्ट्रिय प्रसारण गरिएको छ, यस घुसपैठ जीवन र मृत्युको निर्णयलाई कसरी असर गर्न सक्छ भन्ने बारेमा थोरै चिन्ता सहित।

टेलिभिजन पत्रकारहरूले पनि आफ्नो परिवारलाई पश्चिमी उपभोगको लागि सार्वजनिक दृश्यमा परिणत गर्ने, प्रियजनहरू गुमाउने भारतीय परिवारहरूलाई चलाए। आफ्नै देशहरूमा शोक कवर गर्दा, उही मिडिया संगठनहरू बढी सावधान हुन्छन्।  यसको विपरित रूपमा, भारतको महामारी अनुभव पायरमा जलिरहेको शरीरको भुतहीन छविहरूको लागि सम्झना हुनेछ । छविहरू जुन पश्चिमी मिडियाले विश्वभरि फैलाएको छ।

पश्चिमी उपन्यासहरू, ट्राभलब्जहरू, र भारतको चित्रकलामा फनिरियल आगो क्लासिक ट्रप हो। उनीहरूको क्यामेरालाई बल्दै गरेको आगोतिर पठाउँदै, पश्चिमी मिडिया आउटलेटहरूले उनीहरूको श्रोताहरूको मृतक दाहसंस्कार गर्ने हिन्दू परम्पराको मोह भइरहेको छ। यस कभरेजमा पूर्ण रूपमा बेवास्ता गरिएको तथ्य यो हो कि जलिरहेको पाइरसको भयावह छविहरू देखाउनु एक विचित्र र गहिरो अनादरपूर्ण आक्रमण हो जुन भारतको एउटा निजी मामला हो।